BOLETUS AESTIVALIS

Prolećni vrganj – BOLETUS AESTIVALIS

Cevčice su tamnije maslinasto zelene, kod starih primeraka boje rðe, prema šeširu kraće i prave uzani dubok kanal. Pore su okrugle, sivkasto bele sa žućkastom osnovom, kasnije maslinasto zelene. Ponekad mogu imati ružičastu nijansu. Spore su maslinasto braon.

Drška je duga 5 – 15 cm, debljine do 5 cm, u početku trbušasta i oko sredine deblja kod mladih primeraka, a kasnije zadebljana pri dnu. Boja drške je ista kao i šešira ili malo svetlija. Od šešira se niz dršku spušta reljefno izražena, bela mrežica, koja starenjem dobija nijansu podloge.

Meso ovog vrganja je kod sasvim mladih primeraka čvrsto, zatim postaje sunðerasto. Ispod kožice ima boju za nijansu bleðu od boje šešira, iznad cevčica je žućkasto, a izmeðu belo. Miris mu je tipičan za vrganje, a ukus slatkast zbog velike količine manitola koji sadrži.

Stanište mu je uglavnom na krečnjačkim terenima pored pitomih kestena, hrastova i bukvi. Nalazi se najčešće na osunčanim, travnatim mestima, proplancima i rubovima šuma. Pored njega se često mogu naći biserke, preslice i sivke. Vreme rasta mu je od maja do jula, kad cvetaju makovi. Najčešći je u Bosni i Hercegovini, a nalazi se i u nižim predelima Srbije i Hrvatske. U kulinarstvu je cenjen kao prethodno opisani. Manitol, koji sadrži, svrstava ga u grupu lekovitih, posebno za osobe koje imaju problema sa lošom cirkulacijom krvnih sudova u glavi.